آدمـی که بخواهـد بـرود . . .

مـیـرود !

داد نمیـزند که مـن دارم میـروم ! ! !

آدمـی که رفتـنش را داد میـزند . . .

نمیخـواهد بـرود !

داد میـزند که نگـذارنـد بـرود !

قدر آئینه بدانیم چو هست

نه در آن وقت که افتاد و شکست

تو را دختـر نامــیدند و یک روز در سیصد و شصـت و پنـج روز سال به نام تو مزیّن شده است بانو این را باور داشـته باش که دختـر بودن افتخاریست ناگفتـنی ؛ چند لحظه چشمانت را ببند و با خودت بیندیش که مگر زیباتر این هم هست که حوا باشی برای اویی که آدم است ،مادر باشی برای فرزندی از وجود خودت ،مگر بهتر از این هم میشـود که سنگ صبور پدر باشی و غمـخوار مــادر ،بگذار یک دنیا با تو بد باشند ،بگذار گرگان شهر هر چقدر میخواهند زوزه بکشند، بگـذار در خـیـال خاموش کردنـت جان دهند،تو به این بـبـال که خداوند آسـمان ها و زمین سوره ای بـه نامـت آورده است و به پاکی نامـت قسـم میخورد مبـادا خودت را کوچـک بشـماری و بگذاری راه رسـیدن به آرزوهایت را سد کنند ، مبـادا از یاد ببری کـه تو به دنیا آمدی تا به دنیـا رنـگ تازه ای ببخـشی .